1_กลัว
posted on 21 May 2010 23:15 by sarane-artscu in Stories-of-2010ฉันกลัว
ฉันมองภาพซากตึกสูงระฟ้าที่เคยเป็นธนาคารและห้างสรรพสินค้าอันทันสมัยหลายแห่งมอดไหม้อยู่ท่ามกลางเปลวเพลิง
ฉันคิดว่าฉันไม่น่าจะรู้สึกอะไร เพราะมันไม่ควรจะเกี่ยวข้องกับตัวฉัน แต่เมื่อฉันเห็นภาพเหล่านั้น ฉันก็รู้สึกกลัวขึ้นมา
ฉันรู้จักห้างสรรพสินค้าแห่งนั้น ฉันเคยเดินไปเที่ยวเล่นที่นั่นหลายครั้งเวลาไม่มีชั่วโมงเรียน ฉันเคยเข้าไปกินไอศกรีมที่นั่น เคยเข้าไปซื้อของที่นั่น เคยเข้าไปกินข้าวที่นั่น ฉันไม่เคยคิด ว่าจะมีวันที่มันจะถูกเผาวอดจนกลายเป็นซาก
ความจริงแล้ว ถ้าฉันยังทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ทำอย่างอื่นต่อไปก็คงจะดี แต่ฉันอดไม่ได้ ฉันติดตามข่าวสารมาทั้งวัน จนกระทั่งตัดใจมาเล่นอินเตอร์เน็ตเพื่อหนีความจริงได้ในตอนเย็น แต่ฉันก็ยังอดไม่ได้ที่จะเปิดเว็บเช็คข้อมูลข่าวสารในปัจจุบัน
ฉันกลัว
ข่าวลือมากมายพรั่งพรูข่าวมาจากเว็บบอร์ดหลายแห่ง และแต่ละข่าวนั้นไม่ใช่ข่าวดีเลยสักข่าวเดียว ข่าวลือที่ฉันกลัวที่สุดคือข่าวลือที่อาจจะมีคนบุกเข้าไปในมหาวิทยาลัยที่ฉันกำลังศึกษาอยู่ และข่าวลือที่มีคนบางกลุ่มกำลังรุกคืบเข้ามาใกล้พื้นที่แถวบ้านของฉันมากขึ้นทุกที
เมื่อแรกฉันโกรธ ฉันจึงเขียนเว็บบล็อกเพื่อระบายอารมณ์ไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่มันไม่ใช่ มันเป็นเพียงคำพูดสวยหรูที่ฉันพยายามปั้นแต่งเท่านั้น ถึงเสี้ยวหนึ่งในใจของฉันจะคิดเช่นนั้นก็ตาม
แต่ฉันก็ยังกลัว
ฉันอยากจะร้องไห้ พระเจ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
ฉันอยากจะถามพวกเขาเหลือเกินว่าทำแบบนี้ไปแล้วมันได้อะไรขึ้นมา ทำไมถึงต้องเผาตึก ทำไมถึงต้องเผาธนาคาร ทำไมถึงต้องเผาโรงภาพยนตร์
ฉันอยากจะถามพวกเขาว่า เห็นภาพของตึกรามบ้านช่องที่ลุกไหม้ขึ้นด้วยปีศาจสีชาดนั้นแล้วรู้สึกดีงั้นหรือ
ฉันกลัว
ฉันเริ่มกลัวมากขึ้นทุกที เริ่มกลัวที่จะรับรู้ข่าวสาร เริ่มกลัวที่จะรับรู้ข่าวลือ ฉันอยากจะหนี ไม่อยากมารับรู้เรื่องราวน่ากลัวพวกนี้ ฉันเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา ไม่ใช่คนที่ถูกฝึกมาให้รับรู้เรื่องเหล่านี้
แต่ฉันทำไม่ได้
นี่ไม่ใช่หนังการ์ตูน ที่จะได้มีพระเอกกอบกู้โลกออกมาปราบปรามเหล่าร้ายที่คิดจะทำลายล้างประเทศ แล้วพวกเราที่เป็นคนธรรมดาก็จะรอดพ้นวิกฤติไปได้อย่างฉิวเฉียด
มันไม่ใช่เรื่องแบบนั้น
ความจริงก็คือ โลกนี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างนั้น
ฉันมองภาพผู้คนบาดเจ็บ ทหาร นักข่าว พลเรือน และคนพวกนั้น บาดแผลเหวอะหวะน่ากลัว ภาพแล้ว ภาพเล่าปรากฏขึ้นบนหน้าเว็บบอร์ด ฉันไม่รู้ว่าคนที่นำมาโพสต์มีเจตนาอย่างไร แต่ฉันเห็นแล้วก็เพียงแค่เพิ่มความกลัวให้กับฉันเท่านั้น
ตอนนี้ฉันนึกภาพตอนจบที่สวยหรูของเรื่องนี้แบบในหนังการ์ตูนไม่ออกเลย ฉันถึงออกแค่เพียงสภาพบ้านเมืองที่เละเทะ ระเกะระกะไปด้วยซากไหม้เกรียมของอาคารหลายแห่ง เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเนื้อของผู้คนหลายจุด ราวกับไม่ใช่บ้านเมืองของฉัน แต่เป็นสมรภูมิที่ไหนสักแห่ง
ฉันมองภาพเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้โหมกระหน่ำอีกครั้ง
ฉันกลัว
ตอนแรก เมื่อพวกเขายังไม่เริ่มเผาทำลายอะไร ฉันก็คึกคะนองบอกให้พวกเขาเผาไปเลย เผาไปให้จนกว่าเขาจะพอใจ เพราะฉันไม่รู้จักคำว่าจลาจล ฉันแค่คิดว่า เมื่อพวกเขาเห็นไฟที่ลุกไหม้ และซากอาคารที่พังทลาย พวกเขาอาจจะรู้สึกได้บ้าง ว่าการกระทำของก็เป็นแค่การสะท้อนตัวตนอันไร้ความหมายของพวกเขาเท่านั้น ฉันคิดว่าเปลวไฟที่พวกเขาจุด ก็คือความบ้าคลั่งที่ลุกโชนของพวกเขา และเศษซากตอตะโกที่หลงเหลือ ก็เป็นเช่นเดียวกันกับตัวของพวกเขาเมื่อยามไฟคลั่งในใจเขามอดลง
ฉันยังคงคิดเช่นนั้นอยู่
ทว่า ภาพที่ฉันเห็นมันน่ากลัวกว่าที่ฉันคิดไว้มากมายเหลือเกิน ฉันเด็กเกินกว่าที่จะรู้ว่า การจลาจลมันเป็นเช่นไร
ฉันรู้ว่าพวกเขาไม่มีทางได้อ่านสิ่งที่ฉันกำลังเขียนอยู่ตอนนี้ แต่ฉันหวังว่าทุกคนจะคิดเหมือนฉัน คืออยากให้สิ่งที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้มันหยุดลงเสียที และหวังว่า ไฟคลั่งในใจของพวกเขาจะมอดดับลงให้เร็วที่สุด
ฉันรู้ มันเป็นไปได้ยากเหลือเกิน
แต่ฉันทำได้เพียงแค่นี้ ภาวนา ให้เรื่องมันจบลงเสียที ได้โปรดเถอะ
อย่าสร้างความหวาดกลัวไปมากกว่านี้เลย
